Home | Contact
Meer Sex
Pagina Overzicht
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Bdsm verhaal 1

 

 

Bron: Internet, auteur onbekend

Onder liefde kun je niet lijden, als strenge handen leiden?

Anders dan anders was het even windstil in de Randstad. Alsof de hemel haar adem voor één moment inhield. Geen tak bewoog en de windmolens met hun moderne aerodynamisch design stonden als eenzame wachters stil toe te kijken op het vlakke, met ondiepe sloten doorsneden landschap. Als een potlood over papier volgde de trein met hoge snelheid de rails richting Leiden. In de trein was het druk, maar het voelde voor mij, mark, alsof ik alleen was met mijn gedachten en mijn verlangen. Nu nog alleen, maar straks... ?

Op datzelfde tijdstip was Bas onderweg met de auto richting station Leiden Centraal. Hoewel het verkeer en de verkeerslichten zijn aandacht vroegen, was een deel van hem in gedachten al bij de mogelijke gebeurtenissen van die middag en avond. Spannend zou het zeker worden. Hij glimlachte al bij het vooruitzicht.

Thuis schoof Iris nog wat met de stoelen, dan was dat maar vast gedaan vóór de gasten vanavond binnendruppelden. Iris’ genodigden waren maar liefst méér dan vijf Meesteressen, elk met eigen slaafjes. Ja, het beloofde een spannende en erotische avond te worden, net als vroeger… Toch voelde dit moment wat gek voor Iris, zo alleen in dit huis. Meestal als zij thuis was, bracht ook Bas zijn tijd daar door. Nou ja, als hij niet op pad was voor zijn werk of sport. Maar het voelde ergens gek, juist nu even helemaal alleen te zijn. Maar ach, Bas kwam zo terug… met mark. Ze had mark nog gezien op haar verjaardag, dus zó lang geleden was het niet. Maar vandaag, vooral vanmiddag, was toch anders….

Voor mij trok het landschap snel voorbij. Het Groene Hart was groener dan je in dit jaargetijde mocht verwachten. Hier en daar een paar koeien of schapen, die deze winter beslist de warmte van de stal niet nodig hadden. Soms werd het landschap onderbroken door een verdwaalde boerderij of een dorpje. Hoe snel de trein ook reed, het ging voor mij nooit snel genoeg. En trouwens, van het landschap merkte ik eigenlijk weinig op. Mijn gedachten, of eigenlijk mijn verlangens, waren al bij Iris en Bas. Om eerlijk te zijn, het waren geile verlangens met haast korte filmfragmenten. Hoe kort die fragmenten ook waren, ze waren steeds heftig én opwindend. Eerder keek ik nog naar de andere passagiers, of die mijn ‘stijve’ misschien opmerkten. En behalve stijf was mijn lid ook al flink nat van het voorvocht…

Met de laatste stoel voorlopig op de door haar verkozen plek, zuchtte Iris. Ja, ze moest bekennen dat ze uitkeek naar de komst van mark, maar ook met een dubbel gevoel zijn komst afwachtte. Ze wist dat hij ‘moeilijk’ was. Het mannetje had altijd zoveel te analyseren, zoveel twijfels in zich en zoveel eisen die hij aan zichzelf stelde. Het was moeizaam dit slaafje te laten genieten, had ze in het verleden gemerkt. Zou dat vandaag anders zijn…?

Nabij het station volgde Bas de aangegeven route richting parkeerplaats. Als er nou maar een parkeerplaats vrij was, dan kon hij in elk geval even richting de centrale hal lopen en mark daar opvangen. Reed daar net een auto weg? Behendig keerde hij de wagen en parkeerde in het vrijgekomen vak. Op zijn horloge kijkend schatte hij in dat de trein elk moment binnen zou lopen. Zonder spoor van haast liep hij op zijn gemak richting de ingang van het station.

"Eindelijk," dacht ik, "Leiden Centraal. Eindbestemming voor dit slaafje. Hoewel, eindbestemming? Dit is een start, een heel nieuw begin!" Met mijn rugzak met wat spulletjes liep ik over het perron in de richting van de centrale hal, al spiedend of ik Bas zag.

In werkelijkheid…


Even na het verlaten van station Utrecht C.S. riep de conducteur om, dat de trein niet verder kon rijden dan Alphen aan den Rijn. Op dat station zou de reis eindigen door ‘omstandigheden’. Voor de reizigers zouden er bussen klaarstaan. Omstandigheden? Nee, wat er precies aan de hand was, vertelde de medewerker van de NS niet. Ongelooflijk, hoeveel mensen er trouwens in één trein passen. In Alphen aan den Rijn liep de trein leeg als een lange sliert spaghetti en iedereen haastte zich richting het busstation. Ondertussen gonsde het van de geruchten. Het station van Leiden zou ontruimt zijn wegens een serieuze bommelding, er was een terreurdreiging en wal al niet meer. Maar de beloofde bussen (meervoud)? Nee, er was slechts één bus richting Leiden. En die was snel propvol. Enkele reizigers bleven achter, waaronder ik natuurlijk. De beloofde volgende bus liet ruim een half uur op zich wachten. En nee, ik had geen mobiel nummer van Bas bij de hand. Gelukkig had ik wel het nummer van Iris, die ik op de hoogte stelde van het oponthoud. Zij zou Bas informeren…

Lekker zat het mij niet, ik wist immers hoezeer mijn Meesteres hecht aan punctualiteit. En die volgende bus, die bleef maar weg. En toen die eindelijk verscheen, was het een gewone lijnbus, waarvan de chauffeur niets wist van ‘vervangend vervoer’ voor de NS. Wilde ik mee, dan had ik gewoon een kaartje te kopen… Grrr, ik haat openbaar vervoer. Maar god, ik betaalde het kaartje en kwam uiteindelijk aan in Leiden, waar ook de treinen gewoon weer bleken te rijden. Bas was echter nergens te zien. Die bleek naar huis te zijn gegaan. Een nieuw telefoontje leverde de belofte op, dat hij er weer aan kwam.

"Daar kwam Bas, voor vanmiddag mijn Meester Bas," dacht ik blozend. Ik was blij hem te zien en zeker niet alleen in zijn rol van chauffeur voor een enkele rit naar zijn woning. Die gedachte bracht ook meteen een twijfel. "Hoe begroet ik hem?" besprong mij de klemmende vraag. Een hand of een simpel: "Hoi Bas!" Een kus? Nee, geen kus…. Niet hier, op het station tussen alle mensen. Wat moesten de mensen wel niet denken. En voor je het weet kreeg je te maken met geweld van een groep jongeren die maar wat graag twee homo’s in elkaar rammen. Maar aan de andere kant, had ik mij niet voorgenomen om het dit keer anders te doen? Wel zeker! Ik zou niet analyseren, ik zou ook geen eigen initiatief tonen. Nee, ik wilde dit keer volgzaam en dienstbaar zijn. Meedrijven als een blaadje in de rivier. Slaafs met de stroming mee. Ik wilde mij laten sturen en verlangde hevig naar een teken, naar opdrachten en naar een strakke regie. Dus keek ik slechts blij – en wellicht wat sullig - naar Bas.

"Pfff, daar sta ik dan," dacht Bas bij zichzelf. "Formeel een hand geven of een simpel "Hey mark" zeggen? Een kus? Mwah, nee…. Slaafje zijn is toch makkelijker," bedacht Bas zich, "want dan vertellen anderen wat je moet en niet moet doen…" En zo ontstond meteen een idee in Bas’ hoofd. Het bleef voor nu slechts bij een vrolijk en afwachtend "Hey mark!" Maar hij voegde er plagend aan toe: "Thuis mag je me begroeten zoals het hoort…" Een brede grijns en knipoog volgden zijn opmerking.

Met het ‘dreigement’ - nee, de belofte – van Bas kon ik prima leven. Opgelucht haalde ik adem en volgde zijn stappen richting uitgang, op weg naar zijn auto.

"Is mark nu anders?" Die gedachte spookte door Iris’ hoofd, naast praktische zaken als de al dan niet toereikende hoeveelheden frisdrank, wijn, kaas en nootjes voor die avond. Het voelde voor haar als een gok om weer eens aan SM te doen met mark. Het vreemde was, dat ze ondanks wat twijfels toch vooral ook verlangen voelde. En waar dat verlangen vandaan kwam? Ze wist het niet. Of toch… Ja, ze had best gemerkt dat bij mark het verlangen nooit weg was geweest, wist…. Voelde dat het zelfs nog veel sterker was bij hem. Ze wist ook best wel wat verlangen met slaafjes deed, wist hoe door verlangen haar onderdanige slaafjes alleen maar onderdaniger werden en haar daardoor meer opwonden. Ze zuchtte nog eens, maar niet van inspanning of zorgen…

Terwijl Bas de auto de oprit van huisnummer 49 indraaide, keek ik naar het mij inmiddels bekende huis. En ook ik zuchtte, alsof er een zware last van me afviel. En dat was ook zo. Er viel nu een stuk angst weg, angst nooit meer aan SM te mogen doen, angst verstoten te zijn door twee mensen die hij zo lief had. Het was een vreemde zekerheid die mij overviel, de zekerheid dat ik mijn lot in hun handen mocht en kón leggen. En daarmee viel de verantwoordelijkheid weg. Ik zou geen keuzes maken, ik zou als was in hun handen zijn: trouw, dienstbaar, onderdanig en vol overgave. En ja, ik kende de regels: geen stopwoord en vooral geen gepieker meer.

Bas draaide de voordeur open en Iris stak haar hoofd al om de deur van de woonkamer. "Hey, schat," lachte ze Bas toe. Daarna zei ze even vrolijk maar op een wat strengere toon: "Hoi, mark…" En ik? Ik stond stil: zonder beweging, zonder woorden, afwachtend, vastbesloten zelf geen keuzes te maken, geen initiatieven te nemen. "Als was in hun handen," klonk de mantra door mijn hoofd, keer op keer.

"Geen keuzes, zij kiezen…"

"Zo mark," zei Bas. Volgens mij moest je nog wat doen? Weet je nog, die uitgestelde maar respectvolle begroeting die ik aanduidde op het station? Je mag kiezen… Ik wil een kus, maar jij kiest waar: op mijn mond, op mijn schoenen of… precies tussen mond en schoenen in…. Wat gaat het worden?"

"Daar sta ik dan met mijn goede voornemens," dacht ik even. "Geen keuzes? Nou, dat gaat dus mooi niet door…" Maar was het een moeilijke keuze? Mijn verlangen wist het antwoord al ruim vóór de vraag gesteld was. En mijn vele lezen over SM maakte ook dat ik wist dat er van mij geen praatjes, maar daden werden verwacht. Ik knielde dicht voor het middel van Bas en kuste oprecht en plechtig zijn leren broek, ter hoogte van de plek waar ik zijn… ‘ding’, zijn lid, zijn penis verwachte. Mijn lippen raakten het leer bij zijn gulp en een genotvolle rilling van opwinding trok over mijn rug.

Iris nam het tafereel luchtig op, een brede grijns op haar soms o zo liefdevolle, andere keren o zo speels-sadistische mond. "Tja," zei ze, "een tien voor je keuze, mark. Maar een nul voor de uitvoering. En om meteen de zaken recht te zetten, Bas is mijn slaaf en hij doet wat ik zeg. Jij doet wat wij beiden zeggen. En om die nul van je ook even recht te zetten… Bas, haal je ding uit je broek en laat mark je eens echt daar kussen…"

Bas keek even om naar Iris, maar glipte snel in zijn onderdanige rol. Met een licht opgewonden glimlach trok met een metaalachtige rits de gulp van zijn broek open en keek neer op het slaafje dat geknield voor hem zat. Hij zag dat mijn mond zich al haast gulzig opende, klaar om het lid op te nemen in de natwarme holte van mijn bijna O-vormige lippen. En ja, ik wilde echt niets liever dan de warmte en opwinding van Bas zijn lid voelen, proeven… tussen mijn wangen en op mijn verlangende tong.

De Meesteres in Iris begreep de gevoelens, maar nam ook de leiding strak in handen. Het was niet de bedoeling dat ik meteen haar Bas hier in de hal ging pijpen. Nee, een kus, meer niet. En dat bracht ze onder woorden, waarin de woorden als een niet mis te verstaan bevel klonken.

Blij dat het mocht, drukte ik mijn lippen met een tedere kus, vol bewondering en overgave, op de eikel van het half stijve lid. Het voelde warm, intiem ook, liet vlammen van verlangen omhoog kolken in mijn binnenste. Maar de opdracht was duidelijk, slechts één kus.

Op de achtergrond klonk de stem van Meesteres Iris tevreden. "Goed zo, jochies. En zo is het wel even genoeg. Eerst koffie… mét appeltaart!

Terwijl Iris de eerste kopjes uit haar Senseo toverde en Bas gebaksbordjes zocht, liet ik mijn koortsachtige opwinding wat bekoelen. Met genoegen zag ik dat de zware gordijnen gesloten waren, ons de privacy gunnend, afgesloten van een wereld met weinig begrip. Drie dingen drongen zich aan me op: de heerlijke geuren van de koffie en de appeltaart en de klanken van een zangeres uit de geluidsinstallatie. En opnieuw kwam er een vrede over me heen. Een vrede zonder verantwoordelijkheid, mijn lot in hun handen…

In werkelijkheid…


Ik was op van de zenuwen. Letterlijk op… Ik was uren te laat, had ons zorgvuldig geplande ‘middagprogramma’ ernstig verkort en de voorbereidingen voor de SM-bijeenkomst van die avond in de war geschopt. Nee, natuurlijk kon ik er niets doen dat de Nederlandse Spoorwegen roet in het eten hadden gegooid. Maar is dat een excuus voor een slaafje? Had ik tóch niet eerder van huis moeten vertrekken en zo mij geliefde Meester en Meesteres deze ellende kunnen besparen? Ook al lieten ze niets merken, aan mij knaagde het geweten met diepe happen in mijn verstoorde ziel. Groeide de twijfel aan mijn vermogen om te dienen en te plezieren…

In alle rust dronken we koffie en we genoten van de appeltaart. Onze woorden vulden de momenten daartussen en onze ogen zochten die van de anderen. Blikken van verstandhouding, blikken van verlangen en ja, ik meende zelfs blikken van vriendschap en een zekere liefde te herkennen.

Aan koffie en taart komt een eind. Ook aan het tweede kopje koffie… En toen…

Rond acht uur ‘s avonds zat ik op mijn knietjes in de hoek van de kamer. Soms hoorde ik even de ketting lichtjes rammelen, als ik mijn evenwicht in mijn ongemakkelijke houding ietsje verplaatste. Voor mij was de wereld onder de blinddoek donker en klein. Bijzonder spannend ook wel. Hoewel? De echte spanning van die avond moest nog komen, samen met de eerste gasten. Terwijl Iris en Bas de laatste hand legden aan het scheppen van de juiste sfeer en het klaarzetten van kopjes, bordjes, bakjes en glazen, liep voor mijn geestesoog de film af van de gebeurtenissen eerder op die middag. En ja, ik voelde nog enkele ‘indrukken’ heel goed op mijn lichaam. Vooral mijn billen gloeiden nog na onder het dunne laagje katoen van de onderbroek, mijn enige kledingstuk. En mijn toch al uitvoerig gepijnigde tepels waren nu opnieuw ‘slachtoffer’ van twee heerlijk ‘gemene’ tepelklemmetjes. Ik was naakt, op de onderbroek en mijn boeien plus blinddoek na. Of… Er was nog iets. Er hing aan een koordje een kartonnen bordje om mijn nek. Niet dat ik wist wat er op stond… Iris of Bas hadden het bordje pas omgehangen, nadat ze mijn ogen met de blinddoek al hadden verbonden.

De gasten lieten nog even op zich laten wachten en de gastgevers brachten hun huis op orde. In die tijd passeerden bij mij de indrukken van eerder die middag. Meesteres Iris (wie anders?) had daarbij het initiatief genomen. Ze wees enkel met een glimlach naar haar schoenen. Ik stond op, knielde voor haar neer en kuste de punten van haar schoeisel. De Meesteres kroelde met een hand door mijn haar, fluisterde af en toe onverstaanbaar met haar man, haar slaaf, mijn Meester. Op zeker moment beval mijn Meesteres haar de schoenen uit te trekken en haar voeten te kussen. De gemengde geur van leer en voeten en de aanraking van nylon op mijn lippen deden de slaafse opwinding stijgen. Ik voelde mij gesterkt. Ik mocht weer… kon weer! In die sfeer voelde ik ook een hand mijn rug strelen, teder, kalmerend en troostend haast. Uit mijn ooghoek zag ik dat het Bas was, die mij zo een hart onder de riem stak. Het duurde mij te kort… Zijn hand verdween, nodig voor andere zaken. Hij schoof iets naar beneden, ritste zijn broek los en pakte een van mijn handen, die hij zachtjes maar zelfverzekerd richting zijn warm kloppende lid bracht. Mijn vingertoppen raakten zijn penis, gleden over de schacht naar beneden, voelden zijn balzak…. Meer op gevoel dan op bevel streelde ik heel zachtjes zijn warme vlees, ondertussen mijn lippen indringend met liefde op de zwarte nylons van mijn Meesteres drukkend. Geen idee hoelang het duurde en het had wat mij betreft nog langer mogen duren. Maar op zeker moment nam Meesters Iris opnieuw het initiatief.

Een klein beetje schor, met een van opwinding getekende stem, gaf ze mij de opdracht om me uit te kleden. Mijn schoenen en sokken trok ik als eerste uit, daarna volgden mijn zwarte overhemd en T-shirt. Dan was mijn zwarte spijkerbroek aan de beurt, die ik langzaam met neergeslagen ogen langs mijn benen omlaag liet glijden. "Wat is dat?" vroeg mijn Meesteres streng. Ik had geen idee, maar ze wees naar de natte plek in mijn onderbroek. Vernedert en vol schaamte wist ik me geen raad. Trok slaafs de jeans verder uit. "Hou die onderbroek maar aan, voordat jij je smerige geil hier door de kamer laat druppen," zei Meesteres Iris honend. Ik kromp in elkaar, kende nu voor de volle 100% mijn plaats… Op de grond, klein en vooral heel onderdanig… Hun slaafje. Niet SLAAF, met trots en opgeheven hoofd, maar superklein, afwachtend…

Naakt mocht ik verder sabbelen aan de voeten en tenen van mijn Meesteres. Soms ook hield Meester Bas zijn inmiddels blote voeten voor mijn mond. Met bewegingen maakte hij duidelijk wat hij wilde… En ik gehoorzaamde, zoog een dikke teen in mijn mond, likte, zoog, kuste… alsof het de meest mooie penis was die ik slaafs mocht pijpen. En ik? Ik voelde me op en top gelukkig, opgewonden en dankbaar. Alleen in mijn kruis, daar voelde de alsmaar natter en groter wordende plek geil zo koud en vernederend…

Alle inzet waarmee mijn mond hun voeten eerde en liefkoosde ten spijt, ook daaraan kwam een einde. Met een rukje aan mijn haar maakte Meesteres Iris woordloos duidelijk dat ik op moest staan, wat ik natuurlijk ook onmiddellijk deed. Mijn knieën en benen schreeuwden na de knielpartij, maar ik wist dat deze pijn in het niet viel bij wat er zou volgen. Dus zweeg ik en verbeet het krampachtige gevoel, afwachtend en nederig.

"Ga maar naar boven. In de badkamer trek jij die vieze onderbroek uit. Je wast jezelf." Het klonk bevelend uit de mond van Meesteres Iris. Niet dat ik er iets tegen in te brengen had of zelfs maar wilde tegensputteren…

"Ik moet wel eerst nog even plassen," zei Bas terloops richting zijn Iris. Maar hij had blijkbaar niet stilgestaan bij het feit, dat ‘zijn Iris’ nu Meesteres Iris was. En deze Meesteres had plannen en zag ook mogelijkheden.

"Moet je plassen, slaafje? Het is toch zonde om die kans zomaar voorbij te laten gaan… Okay, mark? Naar boven jij. En Bas? Wij moeten even wat bespreken…"

Ik was de trap opgelopen, volgde mijn herinneringen aan eerdere bezoeken bij het vinden van de badkamer. In mijn wandeling naar boven had ik mijn rugzak al meegenomen. Daaruit haalde ik een zakdoek, die ik gebruikte om het ergste geil van mijn slavenlul te vegen, mijn onderbroek op half stok. Toen dat gedaan was, trok ik de onderbroek uit en naakt mengde ik het water zodat het redelijk op temperatuur was. Ik was onder de douche gestapt, terwijl ik beneden op de trap de voetstappen hoorde van mijn geliefde paar dominanten. Staande in het ligbad douchte ik, gebruik makend van de shampoo en de zeep die ruimschoots op voorraad waren. Over de verwarming hing de handdoek, meegenomen van thuis in mijn rugzak, al uitnodigend klaar om me mee af te drogen. Maar van afdrogen was nog even geen sprake. Toen nog maar net de shampoo uit mijn haren was gespoeld, beval Meesteres Iris mij te knielen in het bad. Mijn ogen moest ik sluiten, mijn mond openen. Met gesloten ogen wachtte ik af en de enige sensaties vormden het warme water dat over mijn rug striemde en het geluid van een rits. "Rits? Wiens rits? Wat…?" Maar lang nadenken was er niet bij. Er kwam een nieuwe straal… ook warm, maar anders, harder, gericht op mijn gezicht en mond. Ik herinnerde me de opmerking van Bas over plassen, proefde het ziltwarme vocht op mijn tong. En ik? Ik dronk voor zover ik het kon verwerken, gulzig, dankbaar, alsof dit het mooiste geschenk was, de meest kostbare en zeldzame drank. Ja werkelijk, ik dronk reine intimiteit. En ook al had ik mijn ogen dicht, ik voelde, nee wist zeker dat mijn Meesteres trots en opgewonden toekeek. De gedachten van Bas kon ik niet raden, daarvoor was het allemaal nog te nieuw, een onontgonnen gebied. Maar wat graag wilde ik Bas beter leren kennen, beter willen plezieren ook. Dat ik mijn best zou doen, dat stond als een paal boven water. Over paal en water gesproken… De straal van Bas bleef lang aanhouden en een hand van hem pakte me beet bij mijn achterhoofd, trok mijn mond nog dichter naar hem toe, om ook de laatste druppels van zijn goudgele nectar op te vangen. Dan, plotseling, voelde ik zijn vlees tegen mijn lippen, verder… in me…

Mijn lippen sloten om zijn eikel, maar zijn hand dwong mijn hoofd langzaam verder naar voren. Mijn tong gleed langs de onderkant van zijn schacht. Hij vulde mijn mond, ik voelde zijn eikel in mijn keel. Zijn hand verschoof, pakte mijn natte haren en trok mijn hoofd heen en weer over zijn stijver wordende, goddelijke fallus. Ik zoog alsof mijn leven er vanaf hing, wilde na zijn urine ook zijn sperma slikken. Maar dat was niet het plan of doel van Bas. Hij trok mijn hoofd ruw weg, zijn lid gleed met een plop uit mijn te gulzig zuigende mond.

"Goed," zei hij kortaf, gevolgd door, "maar ook genoeg voor nu. Meesteres Iris…?" vroeg hij, kijkend naar onze Meesteres.

Meesters Iris was opgewonden geraakt van het spel, de intimiteit en de overgave. Ze wilde delen in diezelfde intimiteit. Een hand verdween onder haar rokband, woelde... Even later verschenen haar vingers, nat, glimmend… Ze stak haar hand uit en ik likte het kostbare vocht, afkomstig uit haar geheime plekje, vol liefde van haar vingers. Ik snoof haar geur, proefde haar opwinding. Op mijn gretige tong vermengden zich de verschillende smaken, smolten samen tot één intimiteit, één geheel, zoals ook ik me op dat moment totaal versmolten voelde met deze twee superlieve mensen. Maar ik dacht niet na, analyseerde niet. Ik onderging, genoot…

De deurbel onderbrak mijn genotvolle en opgewonden overpeinzingen. De deur naar de hal ging open en ook de voordeur. Even voelde ik wat tocht langs mijn blote huid strelen. Mijn hart bonkte in mijn keel bij de gedachte aan mijn vernederende houding en de komst van vreemden. Hoewel, vreemden…? Dat waren mensen zoals Iris en Bas, mensen zoals ik, die ook van SM kwamen genieten. Op dat moment streden opwinding, vernedering en trots met elkaar. Wat won? Trots, trots dat Iris en Bas mij hier zo nadrukkelijk als slaaf, als hún slaaf, exposeerden. Zij schaamden zich niet voor mij, voor mijn onderdanigheid. Ze bekenden openlijk kleur, lieten alle gasten zien dat ik het waard was hun slaafje te zijn. Als de eerste gasten al een blik op mij wierpen, dan ontging me dat door de blinddoek. Blijkbaar namen ze plaats op de bank en er ontstond een gesprek over koetjes en kalfjes.

Bas was druk met de koffie en Iris deelde meer van haar overheerlijke appeltaart uit. En ik verzonk weer in gedachten, heerlijke herinneringen aan de gebeurtenissen in de SM-kamer eerder die middag.

Na me verder onder de douche te hebben afgespoeld, meldde ik me in de ‘speelkamer’. Ik knielde en boog mijn hoofd nederig neer, gelaten wachtend op wat er zou gebeuren. Het was Bas die voor me kwam staan. Hij droeg nu een leren broek, maar zijn bovenlijf was ontbloot. Hij haalde zijn handen door mijn haar, boog iets voorover en trok me aan mijn bovenarmen omhoog. Met een hand greep hij mijn kin, dwong mijn hoofd omhoog, dwong me in zijn ogen te kijken. Even stonden we als bevroren, onze blikken verstrengeld als een wellustige tongzoen. Hij bleef zwijgen en daarvoor was ik hem dankbaar. Het leek wel of daardoor onze gevoelens intenser heen en weer sloegen als bliksemstralen. Woordloos, zachtjes en overduidelijk heersend drukte hij mij richting het kruis aan de wand. Ik voelde slechts even de kou van het hout, merkte nauwelijks hoe mijn polsen, enkels, benen en heupen onverbiddelijk strak werden vastgezet. Ik zweefde door zachte wolken, ondanks de knellende boeien. Ondanks, of juist dankzij…? Wat doet het ertoe. Ik was gelukkig. En zou nog veel gelukkiger worden. Meesteres Iris betrad de SM-kamer en ze zag er werkelijk schitterend uit met haar make-up en dominant ogende, zwarte outfit. Ze droeg een rok - vanzelfsprekend van leer - en een zwarte, dunne blouse, die de lijnen van haar zwartkanten BH ondubbelzinnig erotisch net niet verhulde… Ik slikte, wist instinctief wat er zou volgen.

En ja, de Meesteres kwam voor me staan, knipoogde plezierig én plagend tegelijk, en pakte me daar waar het mij (en haar?) het liefst is. Haar vingers omklemden mijn tepels, knepen, knepen harder, nog intenser, ontlokten bij mij de eerste diepe kreun. Net als Bas wist ook zij mijn blik te vangen, vast te houden, alsof ze de pijn aan mijn tepels via mijn ogen wilde verschalken. De aangename pijn, veroorzaakt door haar lieve vingers, groeide nog in intensiteit, toen zachte vingertoppen werden vervangen door scherpe nagels. Nagels met een scherpte, zoals mijn Meesteres ze scherp kan laten voelen… Hoe strak ik ook was vastgebonden, mijn lichaam kronkelde binnen de begrensde mogelijkheden. Niet van de pijn, of juist wel de pijn? Of was het door het genot van de fijne pijn? Ik dacht er niet over na, mijn geest was uitgeschakeld, mijn lichaam onderging als een verslaafde alle sensaties, alsof een stimulerende drug me overspoelde. Net als alle andere lekkere dingen duurde ook dit naar mijn gevoel te kort. Niet dat mijn Meesteres met me klaar was, o nee. Een zilverkleurig ding aan haar vinger kraste nu over mijn tepels, over mijn gladgeschoren borst en over mijn buik. Soms prikte de punt van het ding in mijn ballen, liet me opnieuw kronkelen, opnieuw en opnieuw genieten.

Ondertussen bleef zij me aankijken, dwong mij om háár aan te kijken, gunde mij haar glimlach, haar geluk en deelde met mij haar opwinding in haar mooie ogen. Ik zag haar aura veranderen, wist dat liefde plaats maakte voor gespeeld sadisme. Wat er zou komen? Ik dacht er niet over na en zou het snel genoeg merken. Haar hoofd kwam plagend langzaam dichterbij. Een kus? Nee, ze trok weer terug. Op dat moment wilde elke vezel in mijn lichaam, elk sprankje in mijn ziel, haar sensuele mond beroeren. Met slechts dat éne doel voor ogen, trok ik zonder werkelijke controle of kans aan de leren banden die mij genadeloos op mijn plek hielden. Haar hoofd kwam weer dichterbij. Nu dan...? Weer trok ze terug, om meteen weer dichterbij te komen. Vlak voor me, millimeters van mijn mond, hield ze haar hoofd stil, glimlachte… en spuugde mij in het gezicht. Een klodder van haar zoetzachte slijm hing net onder mijn neus aan mijn bovenlip.

Om maar op één of andere manier intiem contact te maken met haar goddelijke mond, was het slijm voldoende om me in vervoering te brengen. Mijn tong glipte tussen twee smachtende, dorstige lippen door en likte het slijm naar binnen. Ik proefde haar intimiteit die dag opnieuw op mijn tong, genoot fel van het fluweelstrelende effect van haar spuug over mijn begerige tong en toen slikte ik het door, in de wetenschap dat het van mijn Meesteres was, haar gave aan mij. Trots keek ik terug in haar spottende ogen, zag daar evenwel ook haar trots en opwinding.

"Lekker? Meer?" vroeg ze in korte bewoordingen maar zo lief en oprecht.

Ik knikte, haast wanhopig angstig dat er misschien niet meer zou volgen. Maar mijn angst was overbodig. Haar hoofd kwam weer dichterbij. Haar vingers dwongen mijn lippen uit elkaar. Ze plaatste haar mond ietsje schuin op de mijne alsof ze me wilde kussen, maar opnieuw spuugde ze haar speeksel, nu rechtstreeks op mijn tong en in mijn keel.

"Niet doorslikken. Nog niet…," beval ze met een zijdezachte glimlach rond haar mondhoeken. En ze wachtte, keek, nam haar tijd. "Steek je tong eens uit, laat eens zien wat je daar hebt…"

Ik stak mijn tong uit, haar speeksel in slierten op mijn roze puntige tong tonend. Ze haalde een vinger door het slijm, wreef het rond op mijn tong, spuugde er zelfs nieuw vocht bij. Dan drukte ze mijn tong terug, drukte onder mijn kin de onderkaak omhoog, mijn mond dicht.

"Beweeg je tong, rol mijn speeksel door je mond, slaafje van me. Zo ja, goed zo. En nu slik je het langzaam door. Ik wil je zien slikken, je zien genieten van mijn cadeautje…"

En ik slikte… langzaam, dankbaar en opgewonden door alle intimiteit die deze hemelse, goddelijke Meesteres met mij deelde.

Blijkbaar tevreden was het voor haar tijd voor de volgende scène in dit genotvolle spel. Spel? Nee, voor mij was het geen spel geweest, die middag. Het was écht, honderd procent écht!

Opnieuw zette de deurbel me even op het slechts spreekwoordelijke andere been. Mijn huid gloeide van geilheid en de sporen die de middag hadden achtergelaten. Des te meer voelde ik opnieuw de tocht die mijn huid ook nu weer omhelsde. Een golf van kippenvel trok over me heen. Maar was dat van de kou of juist van mijn opwinding? Wat deed dat er toe? Niets. De nieuwe gasten liepen gelijk naar me toe, dat merkte ik wel.

"Kijk nou eens…" hoorde ik een vrouwenstem zeggen. "Is dat een slaafje van jou, Iris? En dat grappige bordje met…"

"Sssttt," sprak mijn Meesteres. Mijn mark weet niet wat er op staat en dat wil ik graag nog even zo houden.

"O, heet hij mark? Ken ik hem, of… ja wacht, was hij er niet op jouw verjaardag? Zat een beetje stilletjes in de hoek, geloof ik. Ja toch?" En daarmee hoorde ik haar weglopen op hoge hakken, richting de eerdere gasten.

Voor mijn geestesoog ontspon zich nu de herinnering aan een ander tafereel van die middag. Bas zat gemakkelijk in enkele zachte, knus aandoende kussens. Inmiddels was hij helemaal naakt, zijn benen gespreid. Meesteres Iris dwong me voor hem op mijn knietjes. Snel maakte ze duidelijk wat ze van mij verlangde. En ik volgde haar orders stipt op. Ik kuste zijn tepels, kuste zijn bovenlijf, likte lange lijnen over zijn warme huid. Zoals opgedragen voerde mijn liefkozingen mij voor de derde maal richting zijn erectie. Maar om Hem in mijn mond te nemen was het nog te vroeg. Ik kuste, likte en koesterde zijn bovenlichaam en middel, likte en sabbelde soms aan zijn ballen en likte kort langs de schacht van zijn fier rechtstaande paal. Een paar keer spuugde Bas zij speeksel op zijn eigen borst en buik en liet het mij dankbaar en onderdanig met een hondstrouwe en glazig geile blik gulzig oplikken.


Wie dacht dat het allemaal gemakkelijk en teder was, die had het mis. Terwijl ik Bas mijn volle aandacht met liefde schonk, stak mijn achterwerk onbevangen, uitdagend in de lucht, kronkelde als het ware mee met de bewegingen van mijn lippen en tong. Die uitnodiging is teveel voor elke Meesteres, zeker deze! Het verbaasde mij dus niet, dat een plak mijn billen trof. Eerst nog even zachtjes, wrijvend, waarschuwend. Langzaam maar zeker werden de klappen echter doffer, harder, pijnlijker… Op zeker moment trof ze behoorlijk doel en ik schoot naar voren, waarbij Bas zijn heerlijke penis diep in mijn keel schoot. Gelukkig gaf de welhaast helderziende en zeker altijd attente Meesteres me even kans om mijn houding aan te passen en mijn positie te verstevigen. Zeker tot opluchting van Bas, die even twijfelde aan het welzijn van zijn kostbare kroonjuweel.

En weer die deurbel, weer stappen in de hal en nieuwe gasten in de kamer. Als een golf van warmte of een deken van vertrouwen klonken diverse stemmen, samensmeltend in één geroezemoes, waarbij individuele woorden slechts als schimmige geesten rondwaarden. Dat bracht me terug in mijn donkere, verhitte droomwereld. Droom? Nee werkelijkheid, dat was wat me vanmiddag allemaal was overkomen. Een nieuwe herinnering vatte vlam in mijn gedachten.

Weer zag ik me daar staan, mijn handen klam en geklemd om de leuning van een stoel. Mijn achterwerk, nog rood van de plak, gevaarlijk uitdagend naar achteren. Aan weerszijden stonden zij… Mijn Meester en mijn Meesteres. Om de beurt gaven ze een klap met hun blote handen, de een rechts, de ander links, maar altijd op mijn pijnlijke billen. Spanking… Liefdevol. Intens. Eendrachtig. Ritmisch. Pijnlijk? Ja en nee. Ik genoot, kreunde, kronkelde, trok weg en bood toch telkens weer mijn kwetsbare naakte zitvlees opnieuw aan voor de volgende klap.

Deurbel? Ja, weer nieuwe gasten… even later gevolgd door: "Nieuw slaafje? Van jou, meid? Waar haal je ze toch vandaan. En is hij…?"

Maar Meesteres Iris onderbrak haar gaste en bevestigde alleen met: "Inderdaad, maar hij weet het zelf nog niet, dus…" grinnikte ze.

In gedachten zag ik mijn Meesteres een wijsvinger voor haar lippen houden, haar vriendin tot zwijgzaamheid manend. In de daaropvolgende stilte trokken nog enkele korte impressies van die heerlijke middag aan mij voorbij. Dat moment waarop ik op mijn rug lag, mijn middel met een dik kussen omhoog…

De spanning van vier kaarsen. Zien hoe elke druppel heet kaarsvet de wet van de zwaartekracht volgde. Soms op een tepel, dan op mijn borst, buik of op mijn zak en lul. Misschien was dat wel het ergste, zien dat het komen ging, de verwachting, de anticipatie op de pijn. Misschien erger dan de pijn zelf, maar zo intens. Intens lekker boven alles. Haast teleurgesteld merkte ik, dat het kaarsvet een isolerende laag begon te vormen en de prikkelend hete sensatie afnam.

Ook kwam nog even dat mooie moment voorbij, waarbij Meesteres Iris haar slaaf beloonde. Nee, niet mij, maar Bas. Haar man zat op een tafel, benen uit elkaar, zijn handen op zijn rug geboeid. Ik was achter Bas geplaatst, streelde zijn hals en soms. Als ik mijn armen strekte en om hem heen reikte, kon ik ook zijn borst en tepels strelen. En Meesteres Iris? Langzaam trok zij Bas af, terwijl ik van nabij zijn ademhaling voelde versnellen, zijn zuchten hoorde veranderen in kreunen. ‘Intiem nabij,’ met andere woorden kan ik dat prachtige moment niet beschrijven. Met mijn borst tegen zijn rug voelde ik hem schokken, terwijl zijn witte sperma in golven over de liefdevolle vingers van onze Meesteres gutsten. Even zag ik het stralende geluk bij onze Meesteres. Maar mijn blik werd gevangen door de glimmend natte hand, vol sperma. Blijkbaar volgde Meesteres Iris mijn blik, zag mijn ogen als gefixeerd op haar plakkerige hand. Langzaam, tergend langzaam, hief ze de hand hoger. Voor een enkele seconde keken we elkaar aan, las ze mijn lust en verlangen. Ze glimlachte liefdevol, bracht de hand verder dichterbij. Ik opende mijn mond, kuste, likte en zoog, terwijl genot voor de zoveelste keer mijn lichaam overspoelde. Ze stak eerst één vinger, daarna twee en vervolgens ook drie romig zout smakende vingers tegelijk in mijn mond. Weer deelde ik in hún intimiteit, voelde me opgenomen daarin, proefde hun liefde en was vervuld van geluk.

In gedachten zag ik die ene zwart-wit foto even voor me, een foto van Tony Ward [Ogasm, 2000]. Op het - in elk geval voor mij - hoogst erotisch plaatje is nu eens geen traditioneel bloot te zien. Een dominante vrouw houdt met één hand het hoofd vast van een andere vrouw, terwijl haar andere hand compleet lijkt te verdwijnen in de mond van de ander. Er spreekt complete overgave en zoveel vertrouwen uit dat plaatje, een haast ultieme intimiteit ook. Even hoop ik, dat ook mijn Meesteres háár hele hand in mijn mond steekt. Maar ik weet niet of ik dat aankan. Maar wensen? Ja! En dat terwijl er al zoveel wensen in vervulling gingen…

En ik? Nee, ik mocht niet klaarkomen. Misschien later, ’s avonds of ’s nachts… En dat voelde goed. Beter voor mij in elk geval… Stel je voor, ik kreeg het op mijn heupen, wilde weg, naar huis (…).

Nu hield ze mij in haar greep, ik zou zeker blijven. En ik was dus gebleven, zat hier vastgeketend met blinddoek en een of ander bordje om mijn nek. Rond om me heen hoorde ik stemmen, vooral die van de Meesteressen. Hun slaven waren opvallend stil. Die ene slaaf, die was er bij mijn weten nog niet. Welke? Slaaf Anton, Meesteres Iris’s nieuwste aanwinst. Eerder in een e-mail liet mijn Meesteres al weten dat Anton - net als ik - bi is. En die middag vertelde ze dat Anton misschien even kwam. Ze dreigde - beloofde? - dat Anton me misschien wel anaal zou nemen… Speels vroeg mijn Meesteres of ik dat wel zag zitten. Natuurlijk zei ik nederig en schor van opwinding: "Als u het wilt, Meesteres…" Maar mijn hoofd knikte, volgde de wil van mijn verlangen en de wet van mijn lust. Voor haar was mijn knikken een reden geweest om eerst wat te experimenteren met verschillende maten van plastic pikken. Steeds probeerde ze een maatje groter, gelukkig wel met de nodige hoeveelheden glijmiddel, in te brengen. Haar experiment eindige met de opmerking, dat het afhing van de eventuele komst van Anton én waar zij die avond zelf zin in had. Wat logisch klonk voor mij. En wie weet, was het slechts een zogenaamde ‘mind fuck’…?

Ook uit deze overpeinzing schrok ik op. Ik voelde hoe het bordje rond mijn nek verdween, even later gevolgd door de blinddoek. Ook de kettingen werden losgemaakt, terwijl ik even kon wennen aan het licht en vol belangstelling de kamer met mensen in me opnam.

"De koffie is op, net als de taart. Ruim jij af. Daarna vraag je wat iedereen wil drinken en schenk je dat voor ze in. Daarna vul de bakjes met nootjes en andere knabbeltjes. Ik heb ook wat wortel en komkommer. Snij dat en presenteer dat netjes op een bordje." En zo ging ik aan de slag met de mij door Meesteres Iris opgedragen taken.

Soms ving ik flarden op van gesprekken, maar meestal waren de stukjes conversatie te kort om er iets van te begrijpen. Wel kreeg ik mee, dat één van de Meesteressen alleen was gekomen. Haar slaaf, een getrouwde jongeman, kon thuis niet weg of zo. Ze keek mij steels aan, vroeg toen aan Meesteres Iris: "En hij is… ehhh?"

"Zoals op het bordje om zijn nek al geschreven stond, ja. Hij is vanavond te huur, meid. Dus als je wilt…" liet Meesteres Iris haar zin spannend hangen.

"Nou, ik wil wel. Maar huren? Wat is de prijs en aan wie betaal ik die?" vroeg de Meesteres nu echt geïnteresseerd.

Helaas, ik zag een leeg glas en moest verder. Daardoor miste ik het vervolg van de ‘onderhandeling’. Zou Meesteres Iris me inderdaad verhuren? Aan een vreemde Meesteres uitleveren? Een wildvreemde? Eén ding wist ik zeker. Als het zou gebeuren, dan was het omdat mijn Meesteres het wilde, het goedkeurde. En zij kende haar gasten, wist of iemand te vertrouwen was, toch…? En ja, ik had er alle vertrouwen in dat áls het gebeurde, Meesteres Iris beslist haar oogje in het zeil zou houden. En zo nam deze avond opnieuw een voor mij onbekende wending. Gespannen, angstig maar opgewonden tegelijk wachtte ik af, slaafs meedrijvend in mijn lot.

Tijdens het snijden van de schijfjes wortel en komkommer kwam nog een deel van de eerdere gebeurtenissen aan mijn gedachten voorbij. Mijn denkwereld verschoof naar de late namiddag, waar Meesteres Iris en slaaf/Meester Bas op de bank wat belegde broodjes aten. Ik zat op mijn knietjes aan de lage salontafel en at mijn twee broodjes met kaas. Op zeker moment vroeg Meesteres Iris mij: "En mark, was je nou ergens bang voor?"

"Bang Meesteres? Ehhh… Nee. Of ja, misschien toch wel. Een paar dingen eigenlijk. Allereerst was ik bang, dat u me zou plagen met de afgelopen periode. Mij zat het allemaal goed dwars. SM en zo heeft een diepe impact op me. Ook zal U duidelijk zijn dat mijn zelfvertrouwen niet zo sterk is. Vandaag was een nieuwe start voor me, blanco en onbevangen. Wat ik psychisch niet of heel moeilijk aan zou kunnen? Dat zou zijn dat U het verleden in het SM-spel zou betrekken. Mij daarmee zou confronteren. Waar ik verder voor moest waken, waren al te hoge verwachtingen vooraf. Ja, ik hoopte op intimiteit, misschien gewoon simpelweg perverse intimiteit. Ik ben meer een pervers lustslaafje dan een echte pijnslaaf. Maar ik nam me voor om mij over te leveren, zonder stopwoord, zonder boodschappenbriefje, zonder nieuwe ‘subbielist’, dienend slechts aan Uw genot, Uw verlangens en wensen. En verder? Misschien was mijn allergrootste angst dat U terughoudend zou zijn, me zou sparen, onzeker wat Uw mark nu wel en niet wil. En mark wil alleen maar U dienen en gehoorzamen. En ja, genieten van de intimiteit die hem ten deel valt, Meesteres."

In werkelijkheid…


Van het avondprogramma kwam niets. Ik was na de middagactiviteiten helemaal in paniek. Ja heus, een paniekaanval. Ik voelde me niet goed genoeg voor Iris en Bas, piekerde en stortte me vol overgave op… Ja wat eigenlijk? Misschien is dat in één woord samen te vatten: vluchtgedrag. Ik wilde weg, kon mijn eigen schaamte, verdriet en hulpeloosheid niet aan. Iris probeerde me nog wat te laten eten. Mijn maag rommelde en haar kookkunst is voortreffelijk, maar honger was er niet. Ze probeerden me over te halen om te blijven, zonder verplichtingen, als toeschouwer, als hulpje voor het inschenken van de drankjes of wat ik maar wilde. Maar ik? Ik wilde alleen maar weg, naar huis, mijn eigen bed om diep n beschaamt weg te kruipen onder het relatief veilige dekbed. Bas heeft me naar het station gebracht. Of hij het begreep? Geen idee. Begrip was er in elk geval wel bij mij. "Ik heb het nu goed verknoeit. Misschien wel voorgoed ook…," galmde het door mijn gedachten.


De treinreis van Leiden naar Utecht verliep nu probleemloos. Alleen, veel overstaptijd op de trein richting Arnhem was er niet op Utrecht CS. Ik rende achter een jongeman aan, die blijkbaar ook de trein nog wilde halen. Volgde hem rennend de roltrap af. Op het nippertje sprongen we door de reeds sluitende deuren. Opgelucht zei ik, blij te zijn de trein naar Arnhem nog net te hebben gehaald. "Arnhem?" zei hij. Hij dacht naar Den Bosch te gaan… En weet je, hij had gelijk. Ik zat zelf in de verkeerde trein. Op weg naar ’s-Hertogenbosch, totaal de verkeerde kant op. In een trein zonder geldig plaatsbewijs. Terwijl ik me al zo ellendig voelde.

De jongeman zat tegenover mij en keek bezorgd, vroeg of het wel goed ging met mij. Als een barmhartig Samaritaan stak hij mij zelfs een halve boterham toe. Ik was oprecht ontroert door zijn goedheid en won zo weer en beetje vertrouwen in de mensheid, een vertrouwen dat ik niet meer in mijzelf had. Hij was op weg naar zijn vriendin, die hij via internet had leren kennen, vertelde hij. Of hij ook carnaval ging vieren in Den Bosch met zijn vriendin, vroeg ik. Maar nee, ze gingen het samen ‘gezellig’ maken. Ja, hij zei ‘gezellig’ en dat klonk als knus, maar ik las in zijn ogen dat hij eigenlijk ‘intiem’ bedoelde en deelde in zij blijmoedigheid. We spraken over van alles en nog wat, vooral internet en computers.

Aangekomen in Den Bosch wenste ik hem veel plezier en zelf ging ik eenzaam op zoek naar een loket of kaartjesautomaat voor een ticket ’s-Hertogenbosch – Utrecht, enkele reis…Het zou laat zijn, voor ik weer in de richting van Arnhem kwam. Om mij heen zag ik mensen in allerlei vrolijke uitdossingen. Feestgangers voor carnaval. Op weg naar hun feestje…